آشتی کرده و برگشته سر خونه زندگیش . غم تو چشمهاش موج می زنه و من کبودی فشار انگشت های قانون و خانواده و عشق به فرزند رو روی گلویش می بینم . همون فشارهایی که مجبورش کرند دوباره برگرده سر خونه ی اول.

گاهی ضعیف تر از اونی هستی که راه فرار داشته باشی.گاهی قدرت کم کردن فشارها رو نداری و باید سعی کنی مقاومت خودت رو بالا ببری همون موقعی که اسم تسلیم و ناتوانی ات را صبوری میذاری تا بتونی ادامه بدی.

ای کاش از اول میدونستی که برای یک زن مهم ترین چیز قدم های درستی هست که تو زندگی برمیداره ولی حیف که اینو وقتی می فهمی که رسیده ای به انتهای راه با هزار گام اشتباهی که از پی همان نخستین گام های اشتباه آمدند

ای کاش از اول میدونستی که اینجا ایران است و نه قانون نه جامعه و نه حتی خانواده دست تو را محکم نگرفته و سعی می کردی محتاط تر گام برداری و استوار تر بایستی

ای کاش میدونستی تو زندگی هر آن ٬ هر کسی می تونه پشتت رو خالی بکنه و لازمه که یاد بگیری بی هیچ تکیه گاهی  روی پاهای خودت بایستی و تکیه گاه خودت باشی

گاهی برای دونستن خیلی چیزها دیر می شود.

ای کاش فرصت یه زندگی پاکنویس شده هم داشتیم.

فریده دونه: دیروز و فردا دست به یکی کردند. دیروز با خاطراتش و فردا با وعده هایش مرا خواب کردند؛ وقتی چشم گشودم امروز گذشته بود.( البته اینو من نگفته ام آلبر کامو گفته)

بعدا نوشت: ای کاش های ما همان باید هایمان بودند که جامه ی عمل نپوشیدند( اینو خودم گفتم)

بعدا نوشت: یادم رفت بگم این نقاشی ها رو از از اینجا برداشته ام