زنده باد زندگی
جایی خوندم نمیدونم شایدم این جمله از همین دولت آبادی خودمون بود که نوشته بود تا به انزوای کامل نرسی نمی تونی نویسنده ی خوبی بشی و در ادامه گفته بود مثلا گابریل گارسیا یه روز وارد اتاقش شد و چند مدت بعد با صد سال تنهایی خارج شد . فکر می کنم بد نگفته چون آدم وقتی تنها تر میشه نیاز به نوشتنش بیشتر میشه و حتی فرصت تفکر بیشتری هم پیدا میکنه مثلا این نمونه کوچیکش این چند روزه که کمی منزوی تر بودم بیشتر اینجا فعال بودم و عطشم برای نوشتن بیشتر بوده. الان بهترین فرصت بود که قلم گابریل گارسیا یا دولت آبادی رو داشتم و می نشستم یه کلیدری یا صد سال تنهایی خلق می کردم
متاسفانه این یه رقم رو ندارم پس به همین وبلاگ نویسی و زمزمه با خودم در این خلوت قانع میشم و عطش نوشتن رو فعلا با این چند قطره فرو می نشانم
"زنده باد زندگی" حالا روی چه حسابی هیچی همینجوری. همینکه دوباره این شکلکها رو گذاشتم پای نوشته ام خودش کلی زنده باد زندگیست
زندگانی سیبی است