تاریخ دردناک

 

"خیال میکردیم داریم در زمان عبور میکنیم اما زیر چرخهای سیاهش له شدیم"

 

"سیاست موجسواری است، اما ادبیات یعنی غواصی"

 

"آخرش همه مان به خودمان بدهکار شدیم"

 

این جملات قشنگ رو  از کتاب "فریدون سه پسر داشت" برداشتم. کتابی که خیلی به آرومی خوندمش چون نیاز داشتم که بیشتر جاها برم سرچ کنم و کمی بیشتر در مورد وقایع بخونم. وقایعی که کم و بیش به یادشان می آورم و لازم بود بیشتر و بهتر به یادشان بیاورم. 

نمیدونم چه حکمتیست که هرچی کتاب تاریخی که بخونی فرقی نمی کند معاصر باشد یا قدیمی تر به هر حال به نظر می رسد که همه جای تاریخ کشور من درد می کند و حکایت ها ی تلخ همیشه بوده و هست و حتی خواهد بود و هرچی بیشتر بخونی بیشتر شک می کنی به اینکه کی و کجا جای درست ایستاده بوده ای یا نه؟ شک می کنی به راست و دروغهایی که دیده ای و شنیده ای و دلت میخواهد خودت را بکشی کنار که مبادا جایی بایستی که حقی ناحق  شود با دستهای بیخبر تو ولی همین کنار کشیدن هم کم گناهی نیست جایی که قاضی کلاه و وجدان خودت باشد.

متاسفم که فقط می تونم بگم کاش روز و روزگار بهتری از سر می گذراندیم.

کاش می توانستیم "روزگار بهتری بسازیم".

زندگی غریب

یه وقتهایی باید قایقی ساخت و دور شد از هرچه خاک که غریبی می کند با دلت

یه وقتهایی باید مرغ وحشی شدو بر خاست از هرچه بام که می آزارد دلت را

یه وقتهایی میشه حتی فقط کمی کنار کشید و دور ایستاد از هرچه که تو را از خودت دور می کند.

به هر حال باید یاد بگیری یه وقتهایی "باید رفت" همونقدر که یه وقتهایی "باید ماند"

اینروزها از زندگیم راضی تر هستم. دور ایستاده ام از فضاها و روابط مجازی که عین سیاهچالی همه اهل خانه و فامیل را در کامشان فرو می بلعند و وقتی کنار می ایستی  تازه متوجه می شوی که همه جا چه خلوت شده و چه غریب و تنها مانده است "زندگی"

یادش بخیر روزهایی که همه جا پر بود از سبد سبد زندگی و ما چه بیرحمانه زندگی را عین پروانه ای زیبا خشک کردیم و قابش گرفتیم و آویختیم به گوشی هایمان. 

افسوس.... افسوس

 

فریده دونه: کتاب "سال بلوا" را هم خواندم. کمی زیادی عاشقانه شده بود و عشق پرونده ای که برای من خیلی وقته بسته شده است.

فریده دونه: پاشم برم پیاده روی . برم کمی زندگی در آغوش بکشم.تا چشم بگردانی تابستان هم رفته است.