یک سبد زندگی

تو خونه تنهام. تنهایی و سکوت و آرامش . هیچی لذت بخش تر از این نیست که غروب پاییز باشه و تک و تنها باشی و یه چایی بریزی برای خودت و  روحت رو ولو بکنی در سکوت مطلق و آرامبخش خونه. فقط خدا میدونه چقدر نیاز دارم به این خلوت خاص و سکوت و سکون و چقدر نیاز دارم به حضور در این وبلاگ و نوشتن های الکی و بی سر و ته و به درد نخور.

به این نتیجه رسیده ام که وقتی کسی با گریه از جایی میره چیزی رو جا گذاشته که داره با گریه میره و همین باعث خواهد شد روزی برای اونچه که جا گذاشته بود باز گردد حتی اگه شده بعد سالیان سال. 

من هر بار که وبم رو حذف کردم با گریه حذفش کردم و همه حذف هام بر خلاف میل خودم بوده و این شده که همیشه بازگشته ام حتی اگه شده بعد سالها. 

من زن بسیار تنهایی هستم و بر خلاف همه زنها هیچ عادتی به صحبت کردن و درد دل کردن با هیچکسی رو ندارم و درسته که در وبلاگ هم هیچوقت درد دل نمی کنم ولی همینکه حس کنم اینجا پیش خودم هستم کلی کمک حالم میشه و یه جورایی تکیه گاه و دوست و همزبون خودم میشم .

من به بودن در کنار خودم خیلی احتیاج دارم منو از من نگیرید.