یک سبد زندگی

چند روز پیش استاد ... تشویقم می کرد به نوشتن زندگیم و اصرار داشت که برای نوشتن وقت بیشتری بذارم و از موضوع زندگی خودم استفاده کنم برای محک زدن خودم در داستان نویسی. 

منو داستان نویسی؟ آقا ما تو همین وبلاگش هم مونده ایم و نمی تونیم هر روز دو خط موضوع متنوع و جذاب برای نوشتن پیدا بکنیم اونوقت بشینیم داستان بنویسیم اونم چی؟؟؟ داستان زندگی خودم؟؟؟ داستانی که لابد مجبورم از خط اول تا آخرش رو سانسور و فیلتر بکنم؟؟؟

خلاصه هیچی دیگه این شد که نشستیم و دو سه صفحه بخشی از زندگی خودشون رو داستان کردیم فرستادیم براشون که هم ببینند چند مرده حلاجیم در داستان نویسی و هم اینکه ایشون باشه دیگه هوس نکنه زندگی مردم رو داستانش بکنه

ولی خداییش کار خیلی خیلی سختی بوده داستان نویسی. هیچوقت حتی در حد داستان کوتاه هم تجربه اش نکرده بودم و نوشته هام همیشه در حد دفتر خاطرات روزمره  و همین وبلاگ نویسی ها چرخیده بود.

فعلا که جواب نداده ببینم چه نمره ای به داستانم میده خیلی مشتاقم بدونم بازم جرات می کنه تشویقم بکنه یا از خر شیطون پایین می پره و پامیذاره به فرار 

بدو استاد تا نیومدم باقی زندگیت رو بنویسم