یک سبد زندگی

حبیب آقا نقاشی هست که برای دل خودش نقاشی می کند و نه کلاس نقاشی رفته و نه کلاس نقاشی گذاشته و به عبارتی خودش کشیده و فقط و فقط هم واسه دل خودش کشیده. 

وقتی میری خونه شون اگه کارهای جدیدی زیر دستش باشه یا تازه تمومشون کرده باشه میاره میذاره جلوی چشم و هی نگاهشون می کنه. شاید تو اون جمع  هیشکی اندازه ی خودش از تماشای تکرار در تکرار اون اثر ها لذت نبره ولی خب اونچه که مهمه لذتیست که خودش می برد. مگر نه اینکه این اثر و این هنر برای دل خودش هست پس باید دل خودش را بیشتر از هرکسی شاد و راضی بکند. 

قطعا این در مورد هرکسی که کاری رو برای دل خودش و با رضایت دل انجام می دهد صدق می کند. یعنی لذت بردن از کار انجام شده و وقت گذاشته شده.

راستشو بخواین منم هر وقت پست جدید میذارم درسته که شاید خصوصا  اینروزها که وبلاگ نویسی تقریبا از مد افتاده گاهی حتی یک خواننده هم نداشته باشم ولی خداییش دروغ چرا تا قبر آآآآ خودم گاهی شاید دهها بار همون پست رو می خونم و خودم کلی خوش به حالم میشه. ( یه وقت اسمش خود شیفتگی نباشه خدای ناکرده؟؟؟). البته خب  گاهی به نقص ها و ناهماهنگی ها و ایرادات نوشته ام پی می برم ولی دیگه نمی تونم مثل حبیب آقا قلمو رو بردارم و برم کمی رنگ و قلمو اینور و اونور بکنم و هی قشنگ و قشنگ ترش بکنم . در عوض تنها کاری که می کنم اینه که سعی کنم پست بعدی رو شاید بتونم بهتر بنویسم

فریده دونه: در اینجا جا داره از خودم نهایت تشکر را هم داشته باشه برای خواننده پر و پا قرص وبم بودن. خسته نباشی فریده بانو