یک سبد زندگی

سالهاست نهایت حس دوگانگی رو در اسفند ماه دارم. از طرفی میخوام شاد باشم از اینکه اولا زمستون داره تموم میشه و بهاران خجسته باد داره از راه می رسه و بهار که بیاد هزار شکوفه ی امید همیشه در دلم زنده میشه و حس می کنم میشه به زندگی سلامی دوباره داد و منتظر روزهای گرم و زیبا بود. 

دیگه اینکه اسفند ماه تولدم هست و خب میلادی چنین خجسته که خودش کلی مایه ی شور و شعف می تونه باشه و هزاران بذر شادی تو دلم پاشیده بشه

ولی خب چشتون روز بد نبینه در کنار این خحسته بازی ها از وقتی ازدواج کرده ام همسرم همیشه زمستون ها فصل بیکاری اش بوده و اسفند هم دیگه کفگیر به ته دیگ میخورده و امسال هم که دیگه بیکاری کلی همسر جان و هزینه های بیماری خودم و نور علی نور شدن اوضاع اقتصادی که می تونه مشتی باشه بر دهن هرچی خجسته بازیست

کارهای عید و خونه تکونی هم هی میخواد زهر مار قاطی اسفند بکنه ولی در حد و اندازه اش نیست و ما همیشه سعی می کنیم به جان بخریم این زحمت بشور و بساب را باشد که رستگار شویم.

به هر حال اینجوری میشه که فریده بانو هی میخواد یه اسفند خوش از گلوی خود پایین بدهد ولی مشکل بلع پیدا می کند و کلا فکر کنم این سرطان تیروئید هم منشا اصلی اش همین اسفند ماه های عمرم باشند

بگذریم انشاالله که امسال خیر است و نقطه ی پایانی خواهد بود بر هر چه اسفند جفتک انداز و اسفند های بعدی همه پر از شور و برکت و قشنگی و شادی خواهد بود. من مثل همیشه دلم روشن است 

فریده دونه: اینروزها دلم فقط مهمونی و عروسی و کنسرت و مسافرت و کلا خوشبحالی میخواد. خب دلم میخواد میگین چیکار کنم؟؟؟؟