آدمیزاده دیگه نمیشه که نلرزه ، نترسه، نرنجه، هر چقدر هم قهرمان زندگی خودت باشی باز گاهی در مقابل دردهای جسمانی کم میاری. منم با همه قهرمان بازیم گاهی اینقدر خسته و ناتوان میشم که از خدا خواهش میکنم پرونده زندگی به ظاهر نموم شده ام رو ببنده و مهر باطل شد رو بزنه و منو راهی بکنه. آخ که چنین مواقعی چقدر دلم پرکشیدن میخواد. همه رنج و شادی زمین رو ارزونی خودش بکنم و برم در دل آبی بی نهایت آسمون
این حرفها همه اش مال زمان بد حالیه. بعد که حالم یه ذره فقط یه ذره خوب میشه پرتوهای طلایی خورشید رو آسمون دلم کشیده میشه و هزار هزار قاصدک امید تو دلم می رقصه و دوباره زندگی روبا تمام توان در آغوش می کشم و تو دلم زمزمه می کنم "دوباره زندگی اینجاست ".
به هر حال زندگی اینروزهای من به این شکل میگذره تا ببینم خدا کدوم طرفیه امیدوارم مثل همیشه طرف من باشه و بتونم از این "خان" زندگیم هم عبور کنم
فریده دونه: عجب عکس قشنگی برا پسنم پیدا کردم. زنده باد خودم. شما هم بگو زنده باد
زندگانی سیبی است